سابقه و هدف: ویتیلیگو یک اختلال پوستی پیچیده است که با لکه های بی رنگ ناشی از تخریب ملانوسیت ها تظاهر یافته و زمینه ساز بروز اختلالات روانشناختی در مبتلایان می گردد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی میزان استرس درک شده در مبتلایان به ویتیلیگو در مقایسه با گروه شاهد می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه مورد-شاهدی در بیمارستان رازی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران از شهریور لغایت اسفند ماه 1399 انجام شد. 87 نفر از بیماران ویتیلیگو با تشخیص قطعی (گروه مورد) با 130 نفر از مبتلایان به سایر بیماری های پوستی غیر مرتبط با عوامل روان تنی (گروه شاهد) به روش در دسترس انتخاب و از نظر میزان استرس درک شده فعلی با یکدیگر مقایسه شدند. در این مطالعه استرس درک شده متغیر وابسته، تیپ بالینی بیماری و محل ضایعه متغیرهای مستقل و ویژگی های دموگرافیک بیماران متغیرهای زمینه ای بودند. داده ها با استفاده از پرسشنامه استاندارد استرس درک شده که بازه نمرات در آن بین 0 تا 40 می باشد، جمع آوری و مقایسه شد. یافته ها: میانگین استرس درک شده در مبتلایان به ویتیلیگو (6/24±19/17) نسبت به سایر بیماران پوستی (6/96±16/75) بیشتر بود که با کنترل تأثیر متغیرهای زمینه ای این افزایش معنی دار بود (1/98=Coef.، 3/75-0/21=CI، 0/02=p). بین استرس درک شده با تیپ بالینی و مدت ابتلا به ویتیلیگو رابطه معنی داری دیده نشد. تنها بروز ضایعات ژنیتال با تجربه استرس ارتباط داشتند (0/01p=). همچنین با افزایش سطح تحصیلات میزان استرس در مبتلایان کاهش می یافت (0/01p=). نتیجه گیری: بر اساس یافته های مطالعه حاضر، ابتلا به ویتیلیگو می تواند منجر به افزایش استرس در مبتلایان گردد. از آنجایی که استرس منجر به تأثیرات منفی بر تاب آوری و کمیت و کیفیت دوره درمان در بیماری های مختلف می شود، لذا توجه به جایگاه مشاوره و حمایت های روانشناختی در برنامه درمانی بیماران ویتیلیگو ضروری به نظر می رسد.